Ik wil snel iets bekennen: ik ben Belg, ben opgegroeid in een Nederlandstalig deel van het land (nu ja, Antwaarpe) en heb een enorme boon voor talen en Nederlands in het bijzonder. Ik vind het een fantastische taal; lyrisch, to the point en met een enorme ruimte voor spelingen. Ik durf zelfs te stellen af en toe een taalpurist te zijn die de verengelsing in de communicatie verfoeit. (Ik ben ook een hypocriet, blijkt.)

Niettegenstaande spreek ik in dagelijkse omgang weinig Nederlands. Ik heb een Maleisische echtgenote (met wie ik tot spijt bijna uitsluitend in het Engels converseer), heb mijn belangrijkste familie veelal in het buitenland, doe nogal wat zaken in Engeland en de VS en spendeer natuurlijk behoorlijk wat tijd op het Internet waar communicatie in het Engels troef is.

Om een lang verhaal kort te maken — mijn beheersing van het Nederlands is niet wat het ooit geweest is. Ik heb soms moeite met het structureren van een zin en durf al ‘ns naar een Angelsaksisch alternatief te grijpen. Het moet gezegd: één van de redenen dat ik dit Weblog gestart ben is om mezelf opnieuw meester te maken van de hooks & angles (daar ga ik!) die de Nederlandse taal rijk is.

Om een lang verhaal nog korter te maken — ik doe aan postproductie. Ik kan een artikel posten en een dag later terugkeren om de fauten en ‘interessante’ constructies weg te redigeren. Wat maakt dat mijn uitingen niet altijd ‘goed’ zullen zijn ten tijde van publicatie. Maar ik wil er niet op blijven zitten, want dan zou deze blog behoorlijk blanco blijven. Dus beste lezer, vergeef me mijn dt’s en paragraaf redressing en weet dat ik met Van Dale naast me er het beste van tracht te maken. De wil is er namelijk wel.

In tegenstelling tot papier biedt het Internet me deze optie en ik maak er graag gebruik van. Althans voor nu.

Een PS: ‘post-editing’ was mijn eerste keuze! Die had natuurlijk fantastisch gestaan.